hayat güzeldir..

bir ay da ne çok şey değişti.. en son yazdıklarımı okudum da bir şey var anlayamadığım demişim, değişen birşey olduğunu hissetmişim.. tam 1 ay sonra öğrendim gerçekten herşeyin değiştiğini..

14 kasım günü saat 16:00 da görüştük..

bana nedense bu tarih şu şiiri anımsattı..
''..altına saat 16:00 diye yazmıştın, 16:04 tü onu bulduğumda.. daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını takvim tutmazlığını aramızda bir düşmen gibi duran zamanı..''

bir ay çok mutsuz ve kırgınlıklarla dolu geçmişti, ne ile karşılaşacağımı çok merak ediyordum. ancak konuşmaya sormaya bir türlü cesaret edemedim, belliki o da benden bekliyordu konuyu açmamı. sonunda öyle de oldu ben açtım konuyu, son bir ay da çok mutsuz olduğu söyleyerek başladım sölerime zaten gerisini o getirdi..

benim başlamamı bekliyormuş belliki. bir aydır düşündüğünü söyledi biz mukadderle neyiz arkadaşız ama ötesi varmı diye düşünmüş.. çanakkalede geçen 5 günde ne yaşamışız ki arkadaştan öte hissettirecek.. geçmişimiz yokmuş ki bu durumda konuşacak bir şeyimiz de yokmuş.. çok kırııcı sözlerdi bunlar.. ama alışmıştım sanırım bir aydır her konuşmamızda beni kırmasına..

sözlerinde öyle nettiki, gözlerinin içine baktığımda dahi en ufak bir duygu göremedim.. sonra ben bşaaldım konuşmaya.. içimdeki herşeyi söyledim, ona kırıldığım ıkızdığımı bir aydır çok üzüldüğümü her konuşmamızda beni kırdığını.. ikimizde duygularımızdan bahsetmedikki dedim, ben senden beklemiştim sanırım sen de benden bekledin.. ama hiç bir yanıt vermedi, herşeyin karşılıklı olduğunu söyledi.. benim anladığım şuydu ki; ben ona arkadaştan öte hiçbirşey hissettirememişim.. ben bunun doğru olduğu düşnümüyorum, böyle olduğu söylüyor ama gerçeğin de bu olduğunu düşünmüyorum..

tek birşey bilmek beni mutlu ederdi, o da bana söylediklerinde en ufak bir gerçek payı olmaması..

beni eve bıraktığında elimi tuttu uzun süre.. bunu neden yaptı bilmiyorum, ilk görüştüğümüz akşam da yapmıştı belkide o anı yaşatmak istemiştir.. ilk ve son aynı olsun istemiştir.. içimde bırakmadım hissettiklerimi söyledim yüzüne, yarına aldığım bileti bu akşama çevirebilirim kalmak için bir nedenim kalmadı ben senin için buradaydım dedim.. bunları nasıl söyleyebildim bilmiyorum, kendime inanamadım konuşurken tüm hislerimi aktarabildiğim için.. çünkü genelde saklarım belli edemem, üzülmesinden çekinirdim söylemezdim belki de ama o anda sadece kendimi düşünüyordum muhtemelen o umurumda değildi.. bilemiyorum.. ama mutluyum söylediklerim için..

belki doğru insandı ama doğru zaman değilmiş diyorum.. kim bilir bir gün tekrar görüşürmüüüüyüz, görüşürsek neler hissederiz.. bunu zaman gösterecek artık.. bir beklentim bir umudum yok onunla ilgili geleceğe dair..

belkide birbirimize bu kadar benzememiz bu kadar aynı olmamız iyi bişey değildi..

şuan da aynı şehirdeyiz, bu gece gidiyor ve 2,5 ay sonra gelecek.. gittiği yerde yaşam çok zor, bir an önce istediği yaşama kavuşmasını diliyorum onun için..